سپنج

خشونت در محل کار

وقتی واژه خشونت را می شنوم، جنگ و کشتار بی رحمانه انسان ها در ذهنم تصویر می شود. تصاویری از کشته هایی که این جا و آن جا، کف خیابان افتاده اند. یا تصاویری از فیلم های سینمایی حوزه دفاع مقدس خودمان و فیلم های سینمایی جنگی کشورهای بیگانه! یا تصاویری از زخم ها و کبودی هایی که روی بدن کودکان و زنان و مردان جا خوش می کنند. انگار که خشونت همیشه باید خون بیافریند. 

اما این همه ماجرای خشونت علیه ما نیست. تا به حال واژه خشونت کلامی به گوشتان خورده است؟

 خشونت کلامی،‌ زمانی اتفاق می افتد که ما را با کلمات منفی برمی انگیزانند. زمانی که کسی برای بیان مقصود خود، از واژه های تحقیرآمیز و کنایه آمیز استفاده می کند. 

در سازمان ها معمولاً خشونت آشکار مثل حمله بدنی وجود ندارد. اما انواع دیگر خشونت از قبیل دزدیدن و دعوا، زیراب زنی، تحقیر و غیبت،‌ جواب ندادن تلفن، انتقال ندادن اطلاعات لازم، مداخلات مخرب نه تنها به وفور وجود دارد،‌ بلکه میزان آن بیش از آن است که قلمداد می شود. مهم ترین دلیل خشونت در محیط کار، بی عدالتی ادراک شده است.

زمانی که مدیر شما برای اینکه شما کاری را درست انجام نداده اید،‌ با صدای بلند شما را تحقیر می کند و متهم می کند که شما هیچ وقت کارتان را درست انجام نمی دهید، در واقع خشونت را نه فقط به شما بلکه در میان کارکنان خود می پراکند. یا زمانی که در نبود شما، از شما با کلماتی تحقیرآمیز یاد می کند، حتی با واژگانی مثل < این دختره > ، خشونت را در میان کارکنان بذر می پاشد. 

و خشونت، خشونت می آفریند. زمانی که شما در محیط کار خود دائماً با چنین رفتارها و کلام خشونت باری مواجه هستید و نمی توانید خشم خود را بروز دهید، - چون در آن صورت همان مدیر خشم اندود،‌ به شما صفت هایی را می چسباند که لایق شما نیست - این خشم در درون شما انباشته می شود و از شما فردی عصبانی که همیشه آماده خالی کردن خشمی فروخفته است، می سازد.

 

تا به حال به این فکر کرده اید که در طول مدتی که در محیط کار به سر برده اید، چه قدر مورد خشونت واقع شده اید ؟

 

 

پیشگیری و کنترل خشونت 

پیشگیری از خشونت در سازمان، یک رویداد همه جانبه است که باید به عنوان یک اصل در سازمان مورد توجه قرار بگیرد. هر چند ممکن است که مدیران بخش های مختلف سازمان، هر کدام شیوه های خاصی را برای پیشگیری و کنترل خشونت در بخش مورد مدیریت خود داشته باشند، اما زمانی که کار به همکاری بین واحد های مختلف سازمان می کشد، در صورت عدم وجود استراتژی مشخص برای کنترل خشونت های پدید آمده احتمالی،‌ کار به جای باریک کشیده می شود. 

تقبیح خشونت و کسی که رفتارهای خشونت طلبانه دارد، باید در فرهنگ سازمان ریشه داشته باشد تا تمام پرسنل سازمان، عدم انجام اعمال خشونت آمیز را به عنوان یک اصل مهم برای کار در سازمان بدانند. 

 

اگر کسی رفتار خشونت آمیز داشت، با او چه کنیم؟

تنبیه: تنبیه به معنی بازداشتن از تهدید به عمل متقابل.

هر تنبیهی اثربخش نخواهد بود. اگر بخواهید تنبیه شما اثرگذار باشد، باید نکات زیر را در مورد آن مورد توجه قرار دهید:

۱- تنبیه باید فوری و بدون معطلی باشد. هر زمان که می بینید کسی رفتار خشونت آمیزی انجام می دهد، خیل فوری وارد عمل شوید و مودبانه او را متوجه رفتار نادرستش کنید. 

۲- وقوع تنبیه باید حتمی باشد. اگر کارمند شما متوجه باشد که شما گاهی از تنبیه افراد کوتاه می آیید تا آن قدر سرتان شلوغ است که اصلا وقت این را ندارید که بخواهید در مقابل رفتار نادرست او عکس العمل نشان دهید، به اعمال خشونت آمیز خود ادامه می دهد چرا که انسان ها در برابر خطر، ریسک پذیر تر می شوند.

۳- تنبیه آن قدر شدید باشد که ناخوشایندی برای فرد ایجاد کند. ممکن است حد و مرز و نوع این ناخوشایندی در افراد مختلف، یکسان نباشد. باید سعی کنید که نوع و حد تنبیه را برای هر یک از کارمندانتان پیدا کنید. ممکن است بای تنبیه یکی از کارمندانتان،‌ کاهش پاداش او را مد نظر بگیرید در حالی که فرد مورد نظر، اهمیتی به میزان پاداش خود نمی دهد، اما اعتبارش نزد همکارانش برایش ارزش بیشتری داشته باشد. 

۴- تنبیه باید توجیه پذیر باشد. اگر کارمندی را دیدید که به تحقیر و غیبت همکاران دیگر مشغول است، لازم نیست سرش را بزنید! 

نکته: فرهنگ عذرخواهی و بخشایش را در سازمانتان پیاده کنید. این رفتار، پرخاشگری را در سازمان شما کاهش می دهد. 

 

شما چه راهکاری برای کاهش خشونت در سازمان خود پیاده کرده اید؟